Το κέρδος και ο αξιοπρεπής!

Ο Γιάσμινκο Βέλιτς γράφει στο blog του για τη νίκη του Ολυμπιακού επί του αξιοπρεπούς Πανσερραϊκού και το κέρδος των Ερυθρόλευκων από το ματς στο «Καραϊσκάκης».

Xτες στο «Γ. Καραϊσκάκης» έγινε ένα ενδιαφέρον ματς από δύο ομάδες με πολύ καλή αγωνιστική οργάνωση, με εναλλαγές στο σκορ και πολλά γκολ, που ολοκληρώθηκε με δύσκολη αλλά δίκαιη νίκη του Ολυμπιακού. Οι Ερυθρόλευκοι ξεκίνησαν το παιχνίδι παίζοντας με 4-2-3-1, ενώ ο Πανσερραϊκός επέλεξε ένα συμπαγές 4-1-4-1, παίζοντας αμυντικά αλλά όχι και καταστροφικά.

Α' ΗΜΙΧΡΟΝΟ
Ο Πανσερραϊκός υποχρεώθηκε σε τέτοιο παθητικό παιχνίδι, γιατί ο ΟΣΦΠ πήρε την πρωτοβουλία από την αρχή και στα πρώτα σαράντα πέντε λεπτά έκλεισε την ομάδα των Σερρών στο δικό της μισό. Ο Πανσερραϊκός αμυνόταν με όλους τους παίκτες πίσω από την μπάλα και αρκετά χαμηλά προς την περιοχή του, αλλά με εξαιρετικά οργανωμένο και αποτελεσματικό τρόπο. Είχε κοντά τις γραμμές, σωστές αποστάσεις και έκλεισε καλά τους χώρους προς την περιοχή του, κυρίως από τον άξονα και από τη δεξιά πλευρά. Είχε κάποια προβλήματα από την αριστερή πτέρυγα, εκεί όπου ορισμένες φορές ο Ολυμπιακός έβρισκε χώρο και αποκτούσε επιθετικό βάθος στο παιχνίδι του.
Όλα αυτά όμως χωρίς να απειλείται καθόλου, με εξαίρεση την υποψία ευκαιρίας από τον Φετφατζίδη στο τέλος του πρώτου μέρους. Επιθετικά ο Πανσερραϊκός δεν μπόρεσε να κάνει πολλά πράγματα, ωστόσο έχασε την καλύτερη ευκαιρία του πρώτου ημιχρόνου με τον Γεωργιάδη ύστερα από ενέργεια του Νταλέ (Νο 18) και επιπλέον μία από ατομική προσπάθεια του ίδιου παίκτη και ψηλοκρεμαστό άστοχο πλασέ.
Από την άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός ήθελε να δείξει από την αρχή ποιος είναι το αφεντικό, πήρε την πρωτοβουλία και την κατοχή της μπάλας, αλλά δυσκολεύτηκε πολύ να βρει τους διαδρόμους προς την περιοχή του Πανσερραϊκού και να γίνει απειλητικός. Προσπάθησε να επιτεθεί οργανωμένα, ξεκινώντας τις επιθέσεις από πίσω, κυκλοφόρησε αρκετά την μπάλα με τους αμυντικούς του, αλλά δεν μπόρεσε να κάνει το ίδιο και στο μισό γήπεδο του αντιπάλου. Όταν η μπάλα έφευγε από τα πόδια των αμυντικών, συνήθως χανόταν ή γυρνούσε σ' αυτούς. Δεν υπήρχε κίνηση μπροστά από την μπάλα, με αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός να είναι αρκετά προβλέψιμος και να δείχνει ανήμπορος στη δημιουργία ανισορροπίας στην αμυντική λειτουργία του φιλοξενούμενου.
Έπειτα από αλλαγές παιχνιδιού με μεγάλες διαγώνιες μπαλιές κυρίως από τον Ποτουρίδη (Νο 92), έβρισκε κάποιο χώρο από τη δεξιά πλευρά του, βγήκαν κάποιες ακίνδυνες σέντρες-σουτ, αλλά μέχρι εκεί… Έλειψε πάρα πολύ από τον Ολυμπιακό στο πρώτο ημίχρονο η κίνηση και η δημιουργικότητα, όπως και η σαφήνεια που διαθέτει ο Ιμπαγάσα στο παιχνίδι του.
Ποιο ήταν το δυνατό σημείο του Ολυμπιακού ακόμη και σ' αυτό το «κακό» πρώτο ημίχρονο και πιθανότατα ένα στοιχείο που τον ξεχωρίζει συγκριτικά με τους άλλους «μεγάλους» κατά τη διάρκεια της εφετινής σεζόν; Η μετάβαση από την επίθεση στην άμυνα. Κυρίως σε ό,τι αφορά την άμεση αλλαγή συμπεριφοράς μόλις χανόταν η κατοχή μπάλας και αφορούσε όλους τους παίκτες που βρίσκονταν ανά πάσα στιγμή στο σημείο όπου αυτή χανόταν.
Επίσης, στη φάση της οργανωμένης άμυνας ο Ολυμπιακός δεν είχε πρόβλημα στα πρώτα σαράντα πέντε λεπτά. Πίεσε αρκετά ψηλά και με οργανωμένο τρόπο, ειδικά όταν η μπάλα πήγαινε προς τα πλάγια. Εκεί πίεζε όχι μόνο τον κάτοχό της, αλλά και τον κοντινό χώρο γύρω απ' αυτόν. Συνήθως εκεί σταματούσε την προσπάθεια του Πανσερραϊκού και ανακτούσε την κατοχή.
Δεν ήταν όμως ικανοποιητικός στη μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση, όπως άλλες φορές. Δεν προωθούσε άμεσα και κάθετα την μπάλα για να βρει κενούς χώρους (η αλήθεια είναι ότι δεν παραχωρούσε πολλούς ο Πανσερραϊκός), αλλά περισσότερο επιχειρούσε να βγάζει την μπάλα από το σημείο όπου την έκλεβε και να επιτεθεί στη συνέχεια. Με άλλα λόγια, έλειπε το στοιχείο του αιφνιδιασμού από το παιχνίδι του ΟΣΦΠ στο πρώτο μέρος. Έλειπε η επιθετική ένταση και η αλλαγή ταχύτητας σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο.
Β' ΗΜΙΧΡΟΝΟ
Το δεύτερο μέρος ήταν πολύ καλύτερο σε θέαμα, πρόσφερε αρκετές συγκινήσεις και είχε λίγο απ' όλα. Καταρχάς, ο Ολυμπιακός μπήκε με περισσότερη αποφασιστικότητα και είχε ένα εκρηκτικό δεκαπεντάλεπτο.
Ανέβασε την ταχύτητα, την ένταση, αλλά και την επιθετικότητα τόσο στη φάση της άμυνας όσο και στη φάση της επίθεσης. Άρχισε να κυκλοφορεί την μπάλα πιο γρήγορα, προσθέτοντας την ένταση αλλά και την ευστοχία στις πάσες. Υπήρχε περισσότερη κίνηση μπροστά, περισσότερο «εσωτερικό» παιχνίδι (κυρίως με τον Φετφατζίδη που κινήθηκε μεταξύ των γραμμών και δεν γυρνούσε πίσω για να πάρει την μπάλα), με αποτέλεσμα να δημιουργεί ευκαιρίες και πριν και μετά το πρώτο γκολ του Πάντελιτς στο 52'.
Μετά το 60' ο Πανσεραϊκός άρχισε να συνέρχεται από τη δεκαπεντάλεπτη καταιγίδα, να κυκλοφορεί κάπως καλύτερα την μπάλα και δειλά-δειλά να βγαίνει μπροστά. Μέσα σε διάστημα τεσσάρων λεπτών (64'-67'), ο Ολυμπιακός μπήκε περιπέτειες με τα δύο γκολ του Γεωργιάδη, χωρίς να κάνει κάτι λανθασμένα συνολικά ως ομάδα. Καθαρά από επιπολαιότητα και ατομικά λάθη στην αμυντική γραμμή του (αχρείαστο πέναλτι από τον Ποτουρίδη, λανθασμένη εκτίμηση του ίδιου και του Ραούλ Μπράβο στο δεύτερο γκολ).
Ευτυχώς για τον ΟΣΦΠ (αλλά και για τον Ριέρα μετά την όχι καλή εκτέλεση του πέναλτι που πάντως κατέληξε στα δίχτυα), επέστρεψε γρήγορα στο ματς, μετά την άμεση ισοφάριση στο 70'.
ΜΕΤΑ ΤΟ 2-2
Στο τελευταίο εικοσάλεπτο το ματς ουσιαστικά ξεκίνησε από την αρχή. Ο Βαλβέρδε πήρε κάποια ρίσκα αλλάζοντας τη διάταξη σε 4-3-3 (με τον Μοντέστο μόνο του μπροστά από την άμυνα, τους Φουστέρ/Φετφατζίδη αριστερά και δεξιά του) και περνώντας τον Ρόμενταλ στη θέση του Γκαλίτσιου και τον Ζαϊρί να έχει την ελευθερία των κινήσεων και να συγκλίνει συχνά προς τον άξονα. Συνέχιζε να είναι πιεστικός ο Ολυμπιακός και να προσπαθεί ορθόδοξα να δημιουργήσει προϋποθέσεις για το τρίτο γκολ. Χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, όμως, μέχρι να προσθέσει ο Κοκότοβιτς και τρίτο στόπερ αλλάζοντας τη διάταξη σε 5-4-1. Αυτό δημιούργησε κάποια ασυνεννοησία στην αμυντική λειτουργία του Πανσερραϊκού, κάτι που ο Ολυμπιακός εκμεταλλεύτηκε άμεσα, βάζοντας το τρίτο γκολ έπειτα από όμορφο συνδυασμό Ζαϊρί-Ρόμενταλ-Πάντελιτς. Το τέταρτο γκολ απλώς σφράγισε τη νίκη των Πειραιωτών.
Μια νίκη που δεν ήρθε τόσο εύκολα. Το αντίθετο θα μπορούσε να πει κανείς. Ανέδειξε όμως σε μεγάλο βαθμό την ομαδικότητα, το ομαδικό πνεύμα του Ολυμπιακού. Όπως επίσης και τον αγωνιστικό χαρακτήρα των παικτών του, οι οποίοι δείχνουν να υπηρετούν ταπεινά το σύνολο, χωρίς να θεωρεί κάποιος εξ αυτών ότι βρίσκεται ή βάζει τον εαυτό του πάνω από την ομάδα.
Ο Πανσερραϊκός στάθηκε αξιοπρεπέστατα, έπαιξε καλά σε μεγάλο διάστημα του αγώνα, αλλά έδειξε και ανωριμότητα στην κατάκτηση του επιθυμητού αποτελέσματος. Προφανώς δεν ήταν το χθεσινό ματς το ιδανικό για βαθμούς (αν και από την εξέλιξή του φαινόταν ότι μπορούσε να το κάνει), αλλά στα επόμενα ματς πρέπει απαραιτήτως να προσθέσει και αυτό το στοιχείο στον αγωνιστικό χαρακτήρα του αν θέλει να παραμείνει στη Σούπερ Λίγκα.