H ώρα του ντέρμπι πλησιάζει. Και προβλέπεται να είναι εντυπωσιακό. Και από φάσεις (και από αποφάσεις προφανώς) μετά τη λήξη του. Aπό τη μεριά μου, επηρεασμένη και φανερά εντυπωσιασμένη από το fashion icon Τζιμπρίλ Σισέ, ο οποιος φόρεσε μαύρη σατέν φούστα για να βραβευθεί ως Άνδρας της Χρονιάς, φαντάζομαι το ντέρμπι με τους πρωταγωνιστές ντυμένους ανάλογα με το ρόλο που θα τους έδινα εάν ήμουν σκηνοθέτης ή τα ρούχα που θα επέλεγα να φορέσουν εάν ήμουν σχεδιάστρια μόδας. Δηλαδή θα ντύσω τους πρωταγωνιστές του ματς όπως τους φαντάζομαι να παίζουν, και να δίνουν στο παιχνίδι μια θεατρική διάσταση.
Aς ξεκινήσουμε από τον Παναθηναικό: (Oι φιλοξενούμενοι προηγούνται)
Aλέξης Τζόρβας: Κοστούμι οπωσδήποτε «Ermenezildo Zegna», μη σου πω και blazer, θα μου άρεσε δε να κρατάει κι ένα μπαστούνι με χρυσή λαβή τριφυλλιού όσο στέκεται κάτω από τα δοκάρια, οπωσδήποτε μαντιλάκι πράσινο στην τσέπη του σακακιού του και λουστρινένια παπούτσια. Πολύ κινηματογραφικό θα ήταν επίσης να κάθεται πίσω από το τέρμα ένας μικρός γραφικός λούστρος και πού και πού να ρίχνει ένα γρήγορο λουστράρισμα στα λουστρίνια του Τζόρβα, ταξιδεύοντάς μας στην παλιά αριστοκρατική Αθήνα.
Σωτήρης Νίνης: Τον Σωτήρη θα τον έντυνα ναυτάκι. Με ένα navy look, τώρα που είναι και επίκαιρο με τη θητεία του παίκτη. Tιμημένο άλλωστε απο τις διαφημιστικές μακέτες του Jean Paul Gaultier και τις σειρές αρωμάτων του, όπου γυμανσμένα αγόρια ποζάρουν ως ναύτες, μέχρι και από την εθνική μας σταρ Αλίκη Βουγιουκλάκη με την «Αλίκη στο Ναυτικό», ο Σωτήρης θα έκανε ντου σε όλες μας τις αισθήσεις, τονώνοντας το εθνικό μας συναίσθημα.
Συνεχίζω με τον Σεμπάστιαν Λέτο. Τον φαντάζομαι με στολή Ινδιάνου, καπέλο με επιβλητικά φτερά στο κεφάλι, καφέ δερμάτινα ρούχα όλα από επεξεργασμένα χειροποίητα φυσικά υλικά, πρώτες ύλες που προέκυψαν από το κυνήγι των Τσερόκι και ορμώντας να βάλει γκολ να αλαλάζει με κραυγές που υμνούν τον ήλιο, τη σελήνη και το θεό του πολέμου, υποστηριζοντας τη φυλή του. Indian look, πολυφορεμένο στις πασαρέλες και αποθεωμένο γιατί ταιριάζει με το γκαζόν.
Σίντνεϊ Γκοβού: Θα μου άρεσε το σαφάρι look ή ακόμα καλύτερα μια παραδοσιακή φορεσιά του τόπου καταγωγής των προγόνων του. Ίσως μια στολή που έφτιαχνε μόνη τους η φυλή του στην Αφρική, πριν έρθουν τα πλοία με τα άσπρα πανιά και τους μεταφέρουν βιαίως στην Ευρώπη για εκμετάλλευση. Πιστεύω πως με την επιστροφή του στις ρίζες του θα τονωθεί το ένστικτο για επιβίωση και επικράτηση στο γήπεδο και θα δώσει τον καλύτερό του εαυτό.
Κώστας Κατσουράνης: Φουστανέλα, τσαρούχια και γενικότερα ντύσιμο με επιρροές από περήφανο εύζωνα που στέκει όρθιος και σοβαρός στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Πολλά παλικάρια θυσιάστηκαν γι’ αυτό το μνημείο, πολλά παλικάρια τα βλέπω να «πέφτουν» και στη μάχη αυτού του ντέρμπι. Ας υπάρχει κάποιος ντυμένος κατάλληλα να αποδώσει τιμές.
Πάμε στον Ολυμπιακό:
Ραφίκ Τζιμπούρ: Ως γνήσιος τρομοκράτης, ζώνεται εκρηκτικά και στο λαιμό φοράει φουλάρι παλαιστινιακό, όχι γιατί είναι Παλαιστίνιος, αλλά επειδή του αρέσουν τα κασκόλ. Έχει υποσχεθεί στον εαυτό του και στον Αλλάχ πως αν δεν σκοράρει θα αυτοπυρποληθεί.
Νταβίντ Φουστέρ: Εδώ το καλό μας το παιδί πώς να το ντύσουμε; Ε, όπως του ταιριάζει. Υφασμάτινο παντελόνι με τσάκιση, από πάνω πουκάμισο ραμμένο στα μέτρα του και γιλέκο για πιο chic αποτέλεσμα, όλα χρυσοποίκιλτα κεντημένα στο χέρι, με παγέτες πούλιες και καπέλο, ανεμίζοντας ένα κόκκινο πανί για να ερεθίζει τον αντίπαλο «ταύρο». Ένας «ταυρομάχος στο Πασαλιμάνι».
Κέβιν Μιραλάς. Ό,τι και να φορέσει θα σε κάνει να παραμιλάς. Γι' αυτό τον θέλω ημίγυμνο, με μαγιο κόκκινο, στενό και αποκαλυπτικό, στο επίμαχο σημείο τον δαφνοστεφανωμένο αυτοκράτορα και στο πίσω μέρος γραμμένη η ατάκα «I’m Mirallas and kiss my ass». Επίσης τιράντες, για να τις τραβαει και να καμαρώνει άμα βάλει κανένα γκόλ.
Άλμπερτ Ριέρα: Toν Ριέρα θα τον έντυνα με τη στολή του Ρόμποκοπ. Με αυτά τα οξεία χαρακτηριστικά και το σκληρό του πρόσωπο πρέπει να δείξει το εκτόπισμά του με μια στολή που είναι βγαλμένη από το παρελθόν του μέλλοντος. Δηλαδή Ρόμποκοπ. Επίσης, επειδή προβλέπεται να φάει και πολλές αγκωνιές, θα τον προστατεύει και από τραυματισμούς.
Aριέλ Ιμπαγάσα: Όλοι μέχρι τώρα μου το έχουν παίξει τρελή ιστορία με τις εμφανίσεις τους, γι' αυτό στον Αριέλ που έχει τη φυσιογνωμία του παιδιού του λαού και μπορεί να ταυτιστεί μαζί του ο απλός κόσμος του μεροκάματου, θα τον έντυνα ή ψήστη ή χτίστη. Άλλωστε το λέει και το τραγούδι: «Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες, η δουλειά κάνει τους άντρες, το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί»…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου