Τα ξημερώματα γράφτηκε και επίσημα η τελευταία σελίδα στο «βιβλίο» της καριέρας του Ρονάλντο. Μία καριέρα που εύκολα θα μπορούσε να θεωρηθεί και best seller, έτσι όπως εξελίχθηκε.
Το «φαινόμενο» σε ένα φιλικό που οργάνωσε η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Βραζιλίας (CBF) αποχαιρέτησε το κοινό που τον δόξασε με μία φανέλα που έζησε ποικίλες στιγμές.
Δόξας (κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994), αποτυχίας (Παγκόσμιο Κύπελλο 1998), επανάκαμψης(κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002) και επαναπροσδιόρισης (αποτυχία στο Παγκόσμιο του 2006) της καριέρας του με την εθνική.
Ο Ρονάλντο ξεκίνησε την καριέρα του με την «σελεσάο» το 1994 σε ένα φιλικό στο Ρεσίφε με την εθνική ομάδα της Αργεντινής. Η πορεία που είχε διαγράψει με την Κρουζέιρο μα πιο πολύ η φήμη και οι προσδοκίες που είχε δημιουργήσει για το τι θα γινόταν στο μέλλον του έδωσαν μία θέση στην αποστολή της ομάδας που είχε στελεχώσει ο Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα, μόλις στα 17 του.
Μπορεί να μην αγωνίστηκε ούτε λεπτό, όμως έβαλε το χρυσό μετάλλιο στο στήθος του. Τότε το όνομα που… χρησιμοποιούσε στην πιάτσα ήταν Ροναλντίνιο, καθώς υπήρχε ακόμα ένας παίκτης με το όνομα Ροναλντάο. Όμως το «νερό είχε μπει στο αυλάκι». Η καταξίωση του σε συλλογικό επίπεδο ακολουθούσε… κατά πόδας εκείνη της εθνικής ομάδας.
Δύο χρόνια μετά συμμετέχει μαζί στην εθνική Ολυμπιακή ομάδα της Βραζιλίας, όπου και κατακτά την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο. Όμως και εκεί δεν χρησιμοποιεί το όνομα του, καθώς ο Ρονάλντο Γκιάρο που αγωνίζεται με τα χρώματα του Άρη ήταν τότε συμπαίκτης του.
Η πρώτη μεγάλη στιγμή με εκείνον μοναδικό πρωταγωνιστή, ήταν το Copa America του 1997 στην Βολιβία. Δεύτερος σκόρερ του τουρνουά, πρώτος της Βραζιλίας και ο τίτλος του MVP είναι δικός του.
Η μεγάλη στιγμή!
Η καριέρα του βρίσκεται στα «ουράνια». Μεταγραφή από την Μπαρτσελόνα στην Ίντερ, 47γκολ σε 49 εμφανίσεις με τους «μπλαουγκράνα», κατάκτηση Κυπέλλου UEFA και 25 γκολ με τους «νερατζούρι» συνθέτουν την διετία από τους Ολυμπιακούς της Ατλάντα.
Όλος ο ποδοσφαιρικός κόσμος περιμένει να δει την «Βραζιλία του Ρονάλντο» ή του «Mundial του Ρονάλντο», όπως το αποκαλούσαν τότε. Μέχρι και τον τελικό, ήταν αυτός που έπρεπε. Σκόρερ, ηγέτης, MVP της διοργάνωσης και γενικότερα «κίνδυνος-θάνατος». Και όταν η ήρθε η μεγάλη ώρα του τελικού, το «φαινόμενο» απέδειξε την… ανθρώπινη πτυχή του εαυτού του. Το ψυχολογικό βάρος που είχε φορτωθεί ως ο ηγέτης της Βραζιλίας, αλλά και των θαυμαστών του τον «λύγισε». Ο Άντριαν Ουίλιαμς, καθηγητής του «University of Birmingham», είχε τονίσει ότι ο Ρονάλντο δεν έπρεπε ν' αγωνιστεί στον συγκεκριμένο αγώνα. Ο εκ των κορυφαίων (ίσως ο κορυφαίος) επιθετικός της γενιάς του δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις συνθήκες της αναμέτρησης και η Γαλλίας κατακτά το Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά στην καριέρα της, με 3-0 και τον Ζινεντίν Ζιντάν ν' απλώνει το τεράστιο ταλέντο του στο «Σταντ Ντε Φρανς».
Γκίνια και… επανάκαμψη
Η ατυχία του συνεχίζεται λες και είναι απόρροια του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αφού του γυρνάει δύο φορές το γόνατο (!) στον αγώνα με την Λέτσε αρχικά και εν συνεχεία στην επαναφορά του με την Λάτσιο, πολλοί το θεωρούν τελειωμένο. Πολύ βαρύ να το λες αυτό για έναν παίκτη του επιπέδου του Ρονάλντο. Όμως πως θα μπορούσε να επανέλθει μετά από δύο τόσο σοβαρούς τραυματισμούς και να παραμείνει στην πρώτη γραμμή, όπως μας είχε συνηθίσει;
Εν τέλει απέδειξε μέσα από την «σελεσάο» που, όπως φαίνεται αποτελούσε πάντα ένα σημαντικό σταθμό της καριέρας του (είτε αρνητικά είτε θετικά), ότι το «φαινόμενο» δεν είχε… κοπάσει. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 στα γήπεδα της Ιαπωνίας και την Κορέας. Ο επιθετικός της Ίντερ τότε, ήταν σαν να είχε βάλει ένα στοίχημα, κυρίως με τον εαυτό του. Οκτώ γκολ (δύο στον τελικό), εξαιρετική επιστροφή, κατάκτηση του τίτλου και ο Ρονάλντο πάλι στον «αφρό»!
Η αντίστροφη μέτρηση
Τα περιττά κιλά, το παρατσούκλι «gordo» (χοντρός) και η κακή φυσική κατάσταση που έχει, δεν του δίνουν το δικαίωμα να κάνει ένα καλό τουρνουά. Μπορεί στην αναμέτρηση με την Γκάνα να σκόραρε το 15ογκολ του και αν έγινε ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών, όμως όλοι έβλεπαν, ότι είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την καριέρα του Ρονάλντο. Δεν ήταν στο επίπεδο που τον είχαμε συνηθίσει και κυρίως στο επίπεδο που εκείνος ήθελε τον εαυτό του. Πικρός αποκλεισμός από την Γαλλία την 1η Ιουλίου του 2006, τέλος το Mundial για τους Βραζιλιάνους και τον Ρονάλντο. Μόνο το ρεκόρ μπόρεσε ν' αποκομίσει αυτός ο σπουδαίος επιθετικός.
Το τέλος της παραμυθένιας καριέρας
Ξημερώματα Τετάρτης ο Ρονάλντο με αντίπαλο την εθνική ομάδα της Ρουμανίας στο «Πακαέμπου» του Σάο Πάολο, αποχαιρέτησε και επίσημα την εθνική ομάδα της Βραζιλίας, που δόξασε και δοξάστηκε και πάντα ήταν εκεί για εκείνον σε κάθε έκφανση της «πλούσιας» καριέρας του. Δεν γινόταν να μην βραβευτεί από τον πρόεδρο της CBF, κάτι το οποίο και έγινε στο ξενοδοχείο «Ceasar Park Guarulhos». Το «φαινόμενο», έκανε την εμφάνιση του στο 30ο λεπτό αντικαθιστώντας τον Φρεντ και αγωνίστηκε για ένα τέταρτο στο πρώτο ημίχρονο, όπου είχε και δύο ευκαιρίες για να σκοράρει. Η εμφάνιση του δεν θύμιζε σε τίποτα τον... τεράστιο ποδοσφαιριστή με τις «πλαστικές» κινήσεις που όταν ξεκινούσε να βάλει γκολ δεν τον σταμάταγε τίποτα. Με ακρετά παραπανίσια κιλά αποδείχτηκε, ότι ο χρόνος ήτνα αμείλικτος και με τον 34χρονο Βραζιλιάνο σούπερ σταρ.
Ο Ρονάλντο με την εθνική:
2 Παγκόσμια Κύπελλα (1994, 2002)
2 Copa America (1997, 1999)
1 FIFA Confederations Cup
97 εμφανίσεις – 62 γκολ (1,56 γκολ ανά παιχνίδι)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου